Audrey nasıl olunur?

İsminin yarattığı beklentiyi karşılayamayan kitaplar kervanına yeni bir katkı mı? Devil Wears Prada'yı büyük bir heyecanla alıp pek de sürüklenmeyince / çarpılmayınca / eğlenemeyince hatta bitirmek istemeyince yaratıcı isimlere daha bir kuşkuyla bakıyor insan haliyle. Ajans Reuters, "How to Be a Hepburn in a Hilton World: The Art of Living with Style, Class, and Grace" gibi bir ada sahip kitabı piyasalarda bulabileceğimizi duyurduğunda (ajans çalışanları da isme vurulmuş olmalı) bu denklem tekrar hatırlandı. Tabii önyargıya kapılmamak lazım ama amazon.com'daki editöryal tahlil pek iç açıcı değil maalesef. Şöyle ki; "Şöhret heveslisi haberlerinin ve myspace profillerinin hükmünün sürdüğü toplumda sınıf, tarz ve cazibe sahibi kadınlara rastlamak daha da zorlaşıyor. Manşetler tanga, rehabilitasyon ve yakışıkalmaz tavırlarla yıkılırken Audrey'ler, Katherine'ler ışıltılarını kaybediyorlar. Ama görünenin aksine erkekler, anneleriyle tanıştırabilecekleri bir kadın arayışında vs." Tamam Paris Hilton'dan epey farklı bir yerlerde ama Audrey, cazibesinin, ışıltısının müstakbel kayınvalideleri tavlamak için kullanılacağını duysa, önce alaycı bir ifade takınır, malum afişteki malum sigarasından derin bir nefes çeker ve malum kitabın yazarı Jordan Christy'yi duman içinde bırakırdı muhtemelen.

Don't you

Ergenlik haleti ruhiyesinin en kadim yoldaşlarından John Hughes da kalp krizinden gitti. Muhtelif kaynaklar, onun da hep karşılaştırılageldiği Salinger gibi son dönemini inzivayla geçirdiği konusunda ısrarlı. Ama nedense insan, Hughes iyimserliğiyle Salinger'in asosyalliğini aynı yere koyamıyor. Karakterlerinin modlarını yakalayabilme becerisinde ikisi yakın yerlerde dursa da... Fazla lafa gerek yok. Üzerimizdeki Hughes etkisinin boyutunu görebilmek için, Breakfast Club'da Ally Sheedy'nin sandviçindeki salamı kütüphanedeki heykelin suratına fırlatışını ya da Molly Ringwald'un okulun popüler kızı olma zorluklarından serzenişini nasıl hatırladığımızı fark etmek yeter. Buyrunuz tüyleriniz diken diken olsun... http://www.youtube.com/watch?v=7asGnnB2_0U

Ripley hali

Tom Ripley'nin bir taraftan bu kadar üstüne titrenirken diğer taraftan her seferinde başarılı bir şekilde perdeye gelebilmesi enterasan. Malum, sebepsiz kötücüllüğüyle, çekiciliğiyle ve her işten kurtulmasını sağlayan kıvrak zekasıyla pek ele avuca sığmaz bir karakter. Ne hikmetse şimdiye kadar Matt Damon'ından John Malkovich'ine onu canlandıran hiçbir oyuncu hedefini ıskalamadı, esaslı birer Tom Ripley olarak perdede arzı endam etti. Ancak en esaslıları, Alain Delon'un Ripley'si. Zaten Alain Delon - Tom Ripley eşleşmesi kağıt üstünde bile heyecanlandırıcı bir durum. Rene Clement'in Becerikli Bay Ripley uyarlaması Plein Soleil, fiiliyata dökülünce de insan hayalkırıklığına uğramıyor. Tabii Alain Delon'un Ripley'ye uyumu kadar yönetmen Rene Clement'in de bir Patricia Highsmith romanını uyarlarken polisiye örgüden ziyade haleti ruhiyeye de yüklenmesi, bu filmden karelerin zihne kazınmasının sebebi. (Yukarıdaki resimden belli olduğu üzere) Yoksa niye durduk yerde aklıma essin de sırf şu kareyi bloguma koymak için böyle bir yazı yazmak zorunda hissedeyim kendimi...

İnsanın kendini rezil etme kapasitesinin sonsuzluğu, bu konuda sınırları zorlayabilme şerefine erişmişlerin mi malumudur, yoksa zannedildiğinden de kapsayıcı bir durum mudur? Peki olmamışlık hissi, herkesin geçirdiği bir çocukluk hastalığı mıdır yoksa sadece bazılarının hayatını belirlemekle mi meşguldür? İnsanın kendisini sonuna kadar açmasının bir faydası var mıdır? Ya da bu işin sonu nereye kadar varır? Özeldi, geneldi ayrımını belirleyebilmiş kaç talihli bulunabilir? Ve benzeri sorular, beyaz yakalı olmanın hissiyatını yaşattığı için garip bir biçimde kendimi rahat hissettiğim işyerimde (işsiz bir beyaz yakalı olmanın ne demek olduğunu bildiğim için muhtemelen böyle bir rahatlık sözkonusu) beynime üşüştü. Dolup taşma kavramının anlamsızlaştığı sanal mekana ben de sığışayım dedim. Başka da bir sebep ararsanız ben kendim bulamadım ki başkalarına söyleyeyim.